Untold Feelings

Looking in your eyes that night …

Yes.

I can still remember that night. You were sitting by the pool, drunk, and barely sober.

You slowly smiled at me and pointed your finger to yourself, then you told me your name as if I had forgotten it.

I won’t forget your name, nor forget you at all.

I just laughingly smiled at you c’oz you looked silly, then I looked up the night sky.

I asked myself if it’s alright to feel this way. It feels weird and terrifying at the same time. But I love the way my heart beats that night. Nervous that you might hear how loud it goes.

But I know you won’t remember that moment. Because in your mind I know …

It’s her.

The woman you like. She who you’ve always adored from the beginning. She who’s always in your heart.

She’s the luckiest woman … because you love her.

Until she left.

I saw how your world broke down into million pieces.

I felt how painful it was. Through your eyes. Through your smiles.

I was there …

I chose to be there. Not because of this feeling.

Believe me I chose to forget how I feel the moment I knew you like her.

I chose to be there for you. Because that’s the least I can do. As your friend.

Besides, if there’s one thing I’m good at, it will be on listening to people and understanding feelings.

But hey, that was almost 10 months ago.

Can you remember how many bottles of beer you’ve drunk? How many miles you’ve biked and how many mountains you’ve climed?

How many cafes we’ve visited? How many kinds of burgers we’ve tasted? How many cups of coffee and frappe we’ve consumed? And how much french fries we’ve shared?

Well I hope that helped. Even by just a bit.

I’m not her. I can’t make you as happy as before. Well I didn’t even tried to.

But now I’m glad to see that you’ve moved on.

I will always remember those random talks we had on our trips going home from work. I won’t forget the way you looked when you almost cried when you told me that she no longer talks to you.

She’s lucky. She’s blessed.

To be loved by someone as genuine as you.

If only feelings can be taught. If only we can choose who we’ll be falling in love with … it will be much easier, right?

But these feelings always surprise us. They come in the most unexpected time, for the most unexpected people.

Maybe one day I would have the courage to let you know that I’m always affected by anything about you.

That I like you.

And sometimes it hurts.

–Mara.

Ikaw

Nung nakilala kita … Yung higit pa sa pangalan mo lang … Dun ko nasabi sa sarili ko na, “sana nakilala na kita dati pa.” Nung mga panahong inosente pa ako sa sakit at lungkot na dala ng pagmamahal. Nung mga panahong kaya ko pa magtiwala at maniwala. Nung mga araw na totoo pa ang mga ngiting ipinapakita ko.

Ikaw yung matagal ko nang hinihintay. Ikaw yung laman ng mga panaginip kong dati ay imposibleng magkatotoo. Ikaw yung tamang tao na bubuo ng palaisipan na ito …

Pero wala na yung tamang ako.

Matagal ko nang pinatay ang damdaming matagal na ring naghihintay. Naghihintay ng tunay. Dahil dati sinabi ko na ayos lang masaktan. Basta ang gusto ko yung tunay. Yung walang maskara. Yung walang lihim. Kahit pangit pa o madilim ay pipiliin ko itong yakapin. Yayakapin ko kahit puno ito ng tinik. Titiisin ko kahit gaano kasakit. Basta totoo.

Pero paulit-ulit lamang akong sinaktan ng kasinungalingan. Kaya’t mas pinili ko nalang patayin ang pag-asa kong makaranas ng tunay.  Mas pinili kong patayin ang damdaming naghahangad ng tunay na pagmamahal.

Kaya’t nalulungkot ako nang makilala kita. Dahil natagpuan ko na ang tamang taong kukumpleto ng istoryang ito. Ngunit hindi ko na mahanap ang tamang ako.

-Mara.

Ang Bagong Ako

Ako yung babaeng iniwan sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Teka, mali yung “iniwan”. Uulitin ko …

Ako yung babaeng UMASA sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Ngayon ko lang ‘to ikukwento. Ito yung araw na sinabi niyang “Magkita tayo.” Buong araw kong inisip ang mga sasabihin ko. Hanggang dumating ang alas singko.

Isang oras … dalawa … tatlo. Ilang beses akong nag text … “Naghihintay na ako.” … “Papunta ka na ba?” … “Dadating ka pa ba?”

Alas otso ng gabi bumuhos ang ulan na tila isang bagyo. At sa wakas ay sinagot niya ang mga text ko …


“Hindi pala ako makakapunta. OT ako.”

Kasing lakas ng buhos ng ulan ang mga luha kong nagbabadyang makawala. Gusto kong magalit noon sa mundo. Pero t*ng*n*! Ni hindi ko nagawang magalit sa kanya.


“Ah sige. Okay lang. Next time. Ingat ka pauwi mamaya.”

Siguro kung nakakapagsalita lang ang patak ng ulan … tatanungin ako nito ng … “On a scale of 1 to Mara, gaano ka ka-tanga?”

Haha.

Doon kami nagtapos. Ay. Teka. Walang kami. Walang natapos. Kasi akala ko lang pala may nasimulan.


“Gusto kita pero di ko pa kaya ibigay yung mundo ko.”

Natatawa nalang ako pag naaalala ko. Yung mga bagay na naisip ko simula nung hindi na niya ako kinausap bigla. Na baka mali nga ako. Baka may nasabi o nagawa ako. O baka boring lang talaga ako. Hanggang sa sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko. Ganun pala yun. Magagawa mong isisi lahat sa sarili mo.

Mahirap ba diretsuhin yung, “Hindi kita gusto.”?

Haha.

Nagawa ko ‘to ikwento dahil limot ko na yung sakit. At gusto kong ibahagi yung natutunan ko.

Hindi ko pinagsisihan yun. Dahil naging totoo naman ako eh. Mali lang sigurong umasa. Sabi nga nila … dapat hindi naghihintay ng kapalit.

Pagkalipas ng isang taon matapos yun … Pagkatapos ng mga sinabi kong … “AYOKO NA.” … “HINDI NA ULIT.” … “I’M DESTINED TO BE ALONE.”

Hahaha.

Pagkatapos noon … pinili kong maniwala ulit. Eto na yung bagong ako. Yung natuto na at matututo pa. Hinayaan ko nalang maging aral yung nakaraan. At pinili kong maging masaya sa kasalukuyan.

Eto na yung bagong ako …


Handa na muling masaktan.

Biyernes ng Gabi

Tahimik ang paligid, at tila handa ng makinig sa kung ano mang dahilan ang nagdudulot ng sakit sa iyong damdamin.

Nagtataka kung bakit malungkot ang iyong mga mata. Nagtatanong pa kahit ang sagot nama’y alam na.

Pag-ibig.

Ang rason sa walang kamatayan mong pagluha gabi-gabi. Ang dahilan ng pagkawala ng iyong mga ngiti.

Ngunit wala sa pagkawasak ng iyong puso ang sakit. Ito’y nasa pag-alala ng lahat ng masasayang araw ninyong magkasama. Ito’y nasa mga alaala ng inyong nakaraan na pilit mong kinakalimutan.

Ngunit ito rin ang dahilan kung bakit ka naging masaya noon. Ito ang dahilan ng mga ngiting gumuhit sa iyong labi. Siya ang sagot kung bakit ka masaya.

Na parehong sagot ngayon kung bakit ka lumuluha.

Kalma lang.

Hindi ko sasabihing makakalimutan mo din siya. Pero huwag kang mag alala. Dahil masasanay ka din sa sakit. Na pag lumaon ay parang isang normal na pakiramdam nalang.

Dadating ang panahong hindi ka na luluha.

Magigising ka nalang isang umaga na para bang bago ang lahat ng nasa paligid mo.

At masasabi mong, hindi na masakit. At masisilayan na muli ang iyong pag-ngiti.

At dito mo maiisip na buti nalang minahal mo siya …

Kung hindi ay ‘di mo mararanasan ang ganitong saya.

~Ria.

Schmerzlich

Nananahimik ako sa mundo ko,
pero ginulo mo.
Pinilit kong umiwas,
pero sadyang nagtatagpo ang landas.
Ngunit nung nawala ka,
hinahanap-hanap naman kita.
Sinabi mong gusto mo ako,
pero ikaw din ang unang lumayo.

Nananahimik ako sa mundo ko,
pero hinahanap ko ang ingay mo.
Ngayon luha sa pisngi ko’y lumalandas,
sa’yo sana’y di nalang umiwas.
Ngunit tingin ko’y kahit anong sakit,
ika’y tila di na babalik.
Gusto rin naman kita,
hindi ko lang naipakita.