Untold Feelings

Looking in your eyes that night …

Yes.

I can still remember that night. You were sitting by the pool, drunk, and barely sober.

You slowly smiled at me and pointed your finger to yourself, then you told me your name as if I had forgotten it.

I won’t forget your name, nor forget you at all.

I just laughingly smiled at you c’oz you looked silly, then I looked up the night sky.

I asked myself if it’s alright to feel this way. It feels weird and terrifying at the same time. But I love the way my heart beats that night. Nervous that you might hear how loud it goes.

But I know you won’t remember that moment. Because in your mind I know …

It’s her.

The woman you like. She who you’ve always adored from the beginning. She who’s always in your heart.

She’s the luckiest woman … because you love her.

Until she left.

I saw how your world broke down into million pieces.

I felt how painful it was. Through your eyes. Through your smiles.

I was there …

I chose to be there. Not because of this feeling.

Believe me I chose to forget how I feel the moment I knew you like her.

I chose to be there for you. Because that’s the least I can do. As your friend.

Besides, if there’s one thing I’m good at, it will be on listening to people and understanding feelings.

But hey, that was almost 10 months ago.

Can you remember how many bottles of beer you’ve drunk? How many miles you’ve biked and how many mountains you’ve climed?

How many cafes we’ve visited? How many kinds of burgers we’ve tasted? How many cups of coffee and frappe we’ve consumed? And how much french fries we’ve shared?

Well I hope that helped. Even by just a bit.

I’m not her. I can’t make you as happy as before. Well I didn’t even tried to.

But now I’m glad to see that you’ve moved on.

I will always remember those random talks we had on our trips going home from work. I won’t forget the way you looked when you almost cried when you told me that she no longer talks to you.

She’s lucky. She’s blessed.

To be loved by someone as genuine as you.

If only feelings can be taught. If only we can choose who we’ll be falling in love with … it will be much easier, right?

But these feelings always surprise us. They come in the most unexpected time, for the most unexpected people.

Maybe one day I would have the courage to let you know that I’m always affected by anything about you.

That I like you.

And sometimes it hurts.

–Mara.

Ikalawang Batas

Nasa pagitan ka ng gusto at ayaw.
Bakit hindi mo gustuhin?
Bakit hindi mo subukan?
Bakit mo ba pinipigilan?

Minsan ang takot ay dapat na labanan.
Lalo na kung may gusto kang malaman.
Pwede namang unti-unti …
Dahan-dahan.

Hindi mo kailangan biglain kung masyadong mabigat.
Hindi mo naman mababago ang lahat sa isang iglap.
‘Pag naramdaman mong muli ang tulak ng damdamin, 
Subukan mong huwag kumapit …
Sumabay sa daloy ng pag-ibig.

Subukan mong magtiwala.
At unti-unting mawawala ang kaba at hinala.
Gagaan ang dating mabigat.
Huwag kang matakot magtapat.

Ito ang ikalawang batas na nagsasabing:
Ang lakas ng puwersa ay ang magiging basehan ng kung gaano kabilis ang magiging takbo.

Hindi mo masasabing mahirap,
kung hindi mo susubukan.
‘Pag ito’y mabigat,
‘Wag mo agad susukuan.
Wala sa pagsuko ang solusyon.
Matuto kang magpalakas.
Subukan mong dagdagan ang paulit-ulit mong sinasabing hindi sapat.
Dahil pag sanay ka na sa mabigat, ibig sabihi’y unti-unti na itong nagiging sapat.

Magtiwala ka.
Na sa bawat pagtulak mo, gaano man kabagal o kabilis ang takbo, makararating ka sa katotohanang hinahanap-hanap mo.

Mahal, maniwala ka.

Wala sa tagal, sa bigat, o sa bilis.
Ito ay nasa lakas na taglay ng iyong pag-ibig.

~Mara.

Ikaw

Nung nakilala kita … Yung higit pa sa pangalan mo lang … Dun ko nasabi sa sarili ko na, “sana nakilala na kita dati pa.” Nung mga panahong inosente pa ako sa sakit at lungkot na dala ng pagmamahal. Nung mga panahong kaya ko pa magtiwala at maniwala. Nung mga araw na totoo pa ang mga ngiting ipinapakita ko.

Ikaw yung matagal ko nang hinihintay. Ikaw yung laman ng mga panaginip kong dati ay imposibleng magkatotoo. Ikaw yung tamang tao na bubuo ng palaisipan na ito …

Pero wala na yung tamang ako.

Matagal ko nang pinatay ang damdaming matagal na ring naghihintay. Naghihintay ng tunay. Dahil dati sinabi ko na ayos lang masaktan. Basta ang gusto ko yung tunay. Yung walang maskara. Yung walang lihim. Kahit pangit pa o madilim ay pipiliin ko itong yakapin. Yayakapin ko kahit puno ito ng tinik. Titiisin ko kahit gaano kasakit. Basta totoo.

Pero paulit-ulit lamang akong sinaktan ng kasinungalingan. Kaya’t mas pinili ko nalang patayin ang pag-asa kong makaranas ng tunay.  Mas pinili kong patayin ang damdaming naghahangad ng tunay na pagmamahal.

Kaya’t nalulungkot ako nang makilala kita. Dahil natagpuan ko na ang tamang taong kukumpleto ng istoryang ito. Ngunit hindi ko na mahanap ang tamang ako.

-Mara.

Ang Bagong Ako

Ako yung babaeng iniwan sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Teka, mali yung “iniwan”. Uulitin ko …

Ako yung babaeng UMASA sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Ngayon ko lang ‘to ikukwento. Ito yung araw na sinabi niyang “Magkita tayo.” Buong araw kong inisip ang mga sasabihin ko. Hanggang dumating ang alas singko.

Isang oras … dalawa … tatlo. Ilang beses akong nag text … “Naghihintay na ako.” … “Papunta ka na ba?” … “Dadating ka pa ba?”

Alas otso ng gabi bumuhos ang ulan na tila isang bagyo. At sa wakas ay sinagot niya ang mga text ko …


“Hindi pala ako makakapunta. OT ako.”

Kasing lakas ng buhos ng ulan ang mga luha kong nagbabadyang makawala. Gusto kong magalit noon sa mundo. Pero t*ng*n*! Ni hindi ko nagawang magalit sa kanya.


“Ah sige. Okay lang. Next time. Ingat ka pauwi mamaya.”

Siguro kung nakakapagsalita lang ang patak ng ulan … tatanungin ako nito ng … “On a scale of 1 to Mara, gaano ka ka-tanga?”

Haha.

Doon kami nagtapos. Ay. Teka. Walang kami. Walang natapos. Kasi akala ko lang pala may nasimulan.


“Gusto kita pero di ko pa kaya ibigay yung mundo ko.”

Natatawa nalang ako pag naaalala ko. Yung mga bagay na naisip ko simula nung hindi na niya ako kinausap bigla. Na baka mali nga ako. Baka may nasabi o nagawa ako. O baka boring lang talaga ako. Hanggang sa sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko. Ganun pala yun. Magagawa mong isisi lahat sa sarili mo.

Mahirap ba diretsuhin yung, “Hindi kita gusto.”?

Haha.

Nagawa ko ‘to ikwento dahil limot ko na yung sakit. At gusto kong ibahagi yung natutunan ko.

Hindi ko pinagsisihan yun. Dahil naging totoo naman ako eh. Mali lang sigurong umasa. Sabi nga nila … dapat hindi naghihintay ng kapalit.

Pagkalipas ng isang taon matapos yun … Pagkatapos ng mga sinabi kong … “AYOKO NA.” … “HINDI NA ULIT.” … “I’M DESTINED TO BE ALONE.”

Hahaha.

Pagkatapos noon … pinili kong maniwala ulit. Eto na yung bagong ako. Yung natuto na at matututo pa. Hinayaan ko nalang maging aral yung nakaraan. At pinili kong maging masaya sa kasalukuyan.

Eto na yung bagong ako …


Handa na muling masaktan.

Siguro?

Hindi mo alam … baka … pwede …

Ito yung nasa gitna ng oo at hindi.
Nasa pagitan ng tama  o mali.
Ang sagot sa aasa pa ba ako o hindi.

Siguro.
Oo siguro? Tama siguro?

Nakita mo ang pagluha niya isang araw …
Nalulungkot siya at kailangan ng karamay …
Siguro.

Nakita mo ang pagtitig niya sa iyong mga mata …
Nararamdaman mo ang bawat pintig ng puso niya …
Nararamdaman mo kahit walang salita.
At konti nalang papatak na ang luha.

Mahal ka niya …
Siguro.

Hindi mo alam?

Alam mo.
Hindi ka lang sigurado.
Naniniwala ka …
Ngunit takot kang alamin ang totoo …
Siguro.

Palagi nalang nag iisip.
Pinipilit iwasan ang sakit.
Hindi ko kayang sabihin.
Hanggang kailan ililihim?
Kailanma’y hindi ko dapat aminin.

Gusto mong malaman?
Gusto kong magtapat.
Ngunit alam kong hindi magiging sapat.
Siguro.

Siguro isang araw makakaya ko.
Siguro bukas o sa isang linggo.
Siguro sa isang buwan o sa susunod pa.

Sa ibang taon.
Sa ibang lugar.
Sa ibang panahon.

Sa panahong hindi ako,  ako.
At hindi ikaw, ikaw.
Sa panahong hindi ako masaya,
At sa panahong hindi ka nasasaktan.

Hanggang dito nalang muna …
Siguro.

Hihinto muna ako sa siguro.
Sa siguro may pag-asa.
Sa siguro magbabago pa.

Isa lang ang hindi ko sasabihing siguro …
Dahil ito ang nag-iisang sigurado …

Gusto kita..
Totoo.

Right Time

This is not just about love, but about life as well. I have this favorite song with the title Timelines and it’s by Motion City Soundtrack. It has a line that goes, it’s not a matter of time, it’s just a matter of timing. I guess it’s true, because nobody can tell you that hey, today is the right time.

Well, what if today is the right time? They told you it is … but you messed it all up. That does mean you’re doomed forever because you missed the right time? Of course not! That’s the reason why life is made up of endless chances. There’s no such thing as the right time. We all make bad decisions. We all make mistakes. And that’s where we find the right answers.

Stop waiting for the right time. You’ll never know if it’s right unless you try. Unless you fail. Unless you get hurt. Whether it’s about your career, your adventures, or you falling in love … take the risk.

The right  time for me pertains to the ending of a story. You’ll only know of it’s the right time when you can answer yes to all of these:

  • Are you happy?
  • Did you learn?
  • Do you want to repeat it without changing anything?
  • Are you contented?
  • Are you ready to die?

If there’s a no … then it isn’t the right time yet. It isn’t the end. You still have the chance to achieve your goals. You still have a reason to dream.

Learn that everyday can be a right time for you. To be happy, to improve, to be a better version of you. Take risks … because the best things and the best people in life are worth the risk for and not worth waiting for. 😉

Tigal

Pamilyar ba sa iyo ang pakiramdam, na gusto at ayaw mo ang isang bagay?

Gusto mo subukan …

Gusto mo malaman …

Pero pilit mong pinipigilan. 

Bakit?

Marahil ay ilang milyong beses nang naitanong sa iyo.

At paulit-ulit lamang ang sagot mo dito.

“Dahil natatakot ako.”

Kung gaano kalakas ang tulak sa damdamin mo,

Ay s’ya ring higpit ng kapit ng puso mo, 

Sa takot na wala namang sasalo dito.

Ito ang unang batas …

Na nagsasabing walang magbabago …

Na hindi ka magbabago …

Hanggat walang nakakapagkumbinsi sa iyo …

Na ligtas ang puso mo,

Kahit gaano pa kalakas na puwersa ang tumulak dito.

Maniwala ka.

May sasalo sa’yo.