Untold Feelings

Looking in your eyes that night …

Yes.

I can still remember that night. You were sitting by the pool, drunk, and barely sober.

You slowly smiled at me and pointed your finger to yourself, then you told me your name as if I had forgotten it.

I won’t forget your name, nor forget you at all.

I just laughingly smiled at you c’oz you looked silly, then I looked up the night sky.

I asked myself if it’s alright to feel this way. It feels weird and terrifying at the same time. But I love the way my heart beats that night. Nervous that you might hear how loud it goes.

But I know you won’t remember that moment. Because in your mind I know …

It’s her.

The woman you like. She who you’ve always adored from the beginning. She who’s always in your heart.

She’s the luckiest woman … because you love her.

Until she left.

I saw how your world broke down into million pieces.

I felt how painful it was. Through your eyes. Through your smiles.

I was there …

I chose to be there. Not because of this feeling.

Believe me I chose to forget how I feel the moment I knew you like her.

I chose to be there for you. Because that’s the least I can do. As your friend.

Besides, if there’s one thing I’m good at, it will be on listening to people and understanding feelings.

But hey, that was almost 10 months ago.

Can you remember how many bottles of beer you’ve drunk? How many miles you’ve biked and how many mountains you’ve climed?

How many cafes we’ve visited? How many kinds of burgers we’ve tasted? How many cups of coffee and frappe we’ve consumed? And how much french fries we’ve shared?

Well I hope that helped. Even by just a bit.

I’m not her. I can’t make you as happy as before. Well I didn’t even tried to.

But now I’m glad to see that you’ve moved on.

I will always remember those random talks we had on our trips going home from work. I won’t forget the way you looked when you almost cried when you told me that she no longer talks to you.

She’s lucky. She’s blessed.

To be loved by someone as genuine as you.

If only feelings can be taught. If only we can choose who we’ll be falling in love with … it will be much easier, right?

But these feelings always surprise us. They come in the most unexpected time, for the most unexpected people.

Maybe one day I would have the courage to let you know that I’m always affected by anything about you.

That I like you.

And sometimes it hurts.

–Mara.

Ikalawang Batas

Nasa pagitan ka ng gusto at ayaw.
Bakit hindi mo gustuhin?
Bakit hindi mo subukan?
Bakit mo ba pinipigilan?

Minsan ang takot ay dapat na labanan.
Lalo na kung may gusto kang malaman.
Pwede namang unti-unti …
Dahan-dahan.

Hindi mo kailangan biglain kung masyadong mabigat.
Hindi mo naman mababago ang lahat sa isang iglap.
‘Pag naramdaman mong muli ang tulak ng damdamin,Β 
Subukan mong huwag kumapit …
Sumabay sa daloy ng pag-ibig.

Subukan mong magtiwala.
At unti-unting mawawala ang kaba at hinala.
Gagaan ang dating mabigat.
Huwag kang matakot magtapat.

Ito ang ikalawang batas na nagsasabing:
Ang lakas ng puwersa ay ang magiging basehan ng kung gaano kabilis ang magiging takbo.

Hindi mo masasabing mahirap,
kung hindi mo susubukan.
‘Pag ito’y mabigat,
‘Wag mo agad susukuan.
Wala sa pagsuko ang solusyon.
Matuto kang magpalakas.
Subukan mong dagdagan ang paulit-ulit mong sinasabing hindi sapat.
Dahil pag sanay ka na sa mabigat,Β ibig sabihi’y unti-unti na itong nagiging sapat.

Magtiwala ka.
Na sa bawat pagtulak mo, gaano man kabagal o kabilis ang takbo, makararating ka sa katotohanang hinahanap-hanap mo.

Mahal, maniwala ka.

Wala sa tagal, sa bigat, o sa bilis.
Ito ay nasa lakas na taglay ng iyong pag-ibig.

~Mara.

2016 Happened

“Two thousand sixteen for me is like a cup of black coffee with sugar.”

I started the year with new people and friends. And I can say that it’s full of firsts.

-First birthday surprise.
-First morning bulalo and drinking session in Tagaytay.
-First time I introduced a guy to my family.
-First mountain climb.
-First time I got drunk so bad that I almost got knocked out. (But im strong. Haha)
-First long drive out of town. (Ilocos)
-And too many cafes and restaurants that I’ve tried for the first time.

Going back to these things made me realize that I’m now a totally different person than who I am in the previous years. Because I somehow learned to step out of my comfort zone even when I know how vulnerable I can get at times.

I’ve met wonderful people … who didn’t judge me the way others did. Those who understood my reserved personality. Those who listened to my silence. Those who effortly dug deep to see my roots. And I thank them from the bottom of my heart.

It may not be a perfect year as it caused me a heartbreak … but the important thing is that the lesson stayed. As I said in the beginning … 2016 is like a cup of black coffee with sugar. It’s my favorite kind of coffee … because it is sweet .. but it never loses its bitterness.

That’s the reality of life. It’s not always that colorful. But the pain and sadness help us realize the true meaning of happiness.

The bitter the coffee, the more energy it gives you. Same as the more it hurts, the stronger you become.

2016 was an awesome year.


I hope that this 2017, everything gets better. I’m looking forward to more breathtaking adventures, more people to meet, more places to discover, and more foods to taste. Let’s all forget the drama. We only live once. πŸ˜‰


Happy New Year to you!

Cheers,
Mara.

Ikaw

​Nung nakilala kita … Yung higit pa sa pangalan mo lang … Dun ko nasabi sa sarili ko na, “sana nakilala na kita dati pa.” Nung mga panahong inosente pa ako sa sakit at lungkot na dala ng pagmamahal. Nung mga panahong kaya ko pa magtiwala at maniwala. Nung mga araw na totoo pa ang mga ngiting ipinapakita ko.

Ikaw yung matagal ko nang hinihintay. Ikaw yung laman ng mga panaginip kong dati ay imposibleng magkatotoo. Ikaw yung tamang tao na bubuo ng palaisipan na ito …

Pero wala na yung tamang ako.

Matagal ko nang pinatay ang damdaming matagal na ring naghihintay. Naghihintay ng tunay. Dahil dati sinabi ko na ayos lang masaktan. Basta ang gusto ko yung tunay. Yung walang maskara. Yung walang lihim. Kahit pangit pa o madilim ay pipiliin ko itong yakapin. Yayakapin ko kahit puno ito ng tinik. Titiisin ko kahit gaano kasakit. Basta totoo.

Pero paulit-ulit lamang akong sinaktan ng kasinungalingan. Kaya’t mas pinili ko nalang patayin ang pag-asa kong makaranas ng tunay.  Mas pinili kong patayin ang damdaming naghahangad ng tunay na pagmamahal.

Kaya’t nalulungkot ako nang makilala kita. Dahil natagpuan ko na ang tamang taong kukumpleto ng istoryang ito. Ngunit hindi ko na mahanap ang tamang ako.

-Mara.

Ang Bagong Ako

Ako yung babaeng iniwan sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Teka, mali yung “iniwan”. Uulitin ko …

Ako yung babaeng UMASA sa gitna ng bumubuhos na ulan sa Quezon Avenue dalawang taon na ang nakalipas. Ngayon ko lang ‘to ikukwento. Ito yung araw na sinabi niyang “Magkita tayo.” Buong araw kong inisip ang mga sasabihin ko. Hanggang dumating ang alas singko.

Isang oras … dalawa … tatlo. Ilang beses akong nag text … “Naghihintay na ako.” … “Papunta ka na ba?” … “Dadating ka pa ba?”

Alas otso ng gabi bumuhos ang ulan na tila isang bagyo. At sa wakas ay sinagot niya ang mga text ko …


“Hindi pala ako makakapunta. OT ako.”

Kasing lakas ng buhos ng ulan ang mga luha kong nagbabadyang makawala. Gusto kong magalit noon sa mundo. Pero t*ng*n*! Ni hindi ko nagawang magalit sa kanya.


“Ah sige. Okay lang. Next time. Ingat ka pauwi mamaya.”

Siguro kung nakakapagsalita lang ang patak ng ulan … tatanungin ako nito ng … “On a scale of 1 to Mara, gaano ka ka-tanga?”

Haha.

Doon kami nagtapos. Ay. Teka. Walang kami. Walang natapos. Kasi akala ko lang pala may nasimulan.


“Gusto kita pero di ko pa kaya ibigay yung mundo ko.”

Natatawa nalang ako pag naaalala ko. Yung mga bagay na naisip ko simula nung hindi na niya ako kinausap bigla. Na baka mali nga ako. Baka may nasabi o nagawa ako. O baka boring lang talaga ako. Hanggang sa sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko. Ganun pala yun. Magagawa mong isisi lahat sa sarili mo.

Mahirap ba diretsuhin yung, “Hindi kita gusto.”?

Haha.

Nagawa ko ‘to ikwento dahil limot ko na yung sakit. At gusto kong ibahagi yung natutunan ko.

Hindi ko pinagsisihan yun. Dahil naging totoo naman ako eh. Mali lang sigurong umasa. Sabi nga nila … dapat hindi naghihintay ng kapalit.

Pagkalipas ng isang taon matapos yun … Pagkatapos ng mga sinabi kong … “AYOKO NA.” … “HINDI NA ULIT.” … “I’M DESTINED TO BE ALONE.”

Hahaha.

Pagkatapos noon … pinili kong maniwala ulit. Eto na yung bagong ako. Yung natuto na at matututo pa. Hinayaan ko nalang maging aral yung nakaraan. At pinili kong maging masaya sa kasalukuyan.

Eto na yung bagong ako …


Handa na muling masaktan.

Random Post

​Last night around 6:00 PM. On my way to work. It’s a rainy night and here are the songs that played in my dad’s car …

.Sila – SUD
.Tadhana – Up Dharma Down
.An old mellow song i don’t know but it’s good.
.Same Old Love?? – im not good at this
.We Can’t Stop – Boyce Avenue
.lady in red?.. – according to dad. haha idk tho.
.To Love Somebody – how? πŸ˜‚ (sing along with dad) them feels. Haha
.Babe I Love You
.Sad to Belong

.. well I was just trying to cheer myself up. It worked .. for a bit I guess.

I’ll be okay. I just need a pause for a while.

I’ll be writing again soon. 

Siguro?

​

Hindi mo alam … baka … pwede …

Ito yung nasa gitna ng oo at hindi.
Nasa pagitan ng tama  o mali.
Ang sagot sa aasa pa ba ako o hindi.

Siguro.
Oo siguro? Tama siguro?

Nakita mo ang pagluha niya isang araw …
Nalulungkot siya at kailangan ng karamay …
Siguro.

Nakita mo ang pagtitig niya sa iyong mga mata …
Nararamdaman mo ang bawat pintig ng puso niya …
Nararamdaman mo kahit walang salita.
At konti nalang papatak na ang luha.

Mahal ka niya …
Siguro.

Hindi mo alam?

Alam mo.
Hindi ka lang sigurado.
Naniniwala ka …
Ngunit takot kang alamin ang totoo …
Siguro.

Palagi nalang nag iisip.
Pinipilit iwasan ang sakit.
Hindi ko kayang sabihin.
Hanggang kailan ililihim?
Kailanma’y hindi ko dapat aminin.

Gusto mong malaman?
Gusto kong magtapat.
Ngunit alam kong hindi magiging sapat.
Siguro.

Siguro isang araw makakaya ko.
Siguro bukas o sa isang linggo.
Siguro sa isang buwan o sa susunod pa.

Sa ibang taon.
Sa ibang lugar.
Sa ibang panahon.

Sa panahong hindi ako,  ako.
At hindi ikaw, ikaw.
Sa panahong hindi ako masaya,
At sa panahong hindi ka nasasaktan.

Hanggang dito nalang muna …
Siguro.

Hihinto muna ako sa siguro.
Sa siguro may pag-asa.
Sa siguro magbabago pa.

Isa lang ang hindi ko sasabihing siguro …
Dahil ito ang nag-iisang sigurado …

Gusto kita..
Totoo.